پژوهشنامه مطالعات اسنادی و آرشیوی

چکیده یکی از معدود اسناد به‌جای مانده از موقوفات آستان قدس رضوی در دورۀ تیموری، رونوشت وقف‏نامه‏ ای از جلال‌الدین احمد استرآبادی است. در این وقف‌نامه که در سفینه‏ ای تاریخی-ادبی از قرن نهم و اوایل قرن دهم هجری قمری درج‌شده، واقف یک تکیه و حمامی را در استرآباد وقف بر روشنایی حرم رضوی و فقرای مسلمین نموده است. یافته‌های پژوهش نشان می‏دهد واقف و متولیان از متمولان و صاحب‌منصبان شیعی و از سادات استرآباد در دوره تیموری و اوایل صفوی بوده‏ و منطقه استرآباد در این دوران از مهم‌ترین مراکز شیعی محسوب می‌گردیده و عالمان و بزرگانی از آنجا در حرم رضوی خدمت می‏کرده ‏اند. املاک این وقف‌نامه به جهت گسترش شهر استرآباد در ادوار بعد جزو محلات آن شهر شده است. همچنین با توجه به گسترش حرم و ازدیاد زوار، یکی از نیازهای حرم تأمین روشنایی و کمک به زوار بوده است.